Miniaturka cz.1

Wyszłam z pokoju i udałam się na salę. Dotarwszy na miejsce, stanęłam jak wryta. Dymitr miał ścięte włosy! Popatrzyłam na niego, a ten się zaśmiał. Jak ja kocham ten śmiech...

- Jak mogłeś to zrobić? - zapytałam, podchodząc bliżej.

- Impuls. Chęć zmiany czegoś w sobie.

- Ale akurat musiało paść na włosy?

- Cóż...

Nie pozwoliłam mu skończyć.

- Zwariowałeś? - zaśmiałam się cicho.

- Okej. - klasnął w ręce. - Zaczynamy trening. - zmienił temat.

- Od czego mam zacząć? - zapytałam, patrząc na niego.

- Zrób 10 okrążeń wokół sali. - odparł, a ja zaczęłam bieg.

Kiedy skończyłam biegać, do sali weszła Alberta.

- Dymitr, muszę przerwać twój trening. Hathaway jest proszona do dr Kirovej. - oznajmiła ze stoickim spokojem.

Bielikow popatrzył na mnie pytająco. Wzruszyłam na to tylko ramionami, nie wiedząc o co może chodzić.

- Hathaway, idziemy! - rozkazała Pietrova.

- Hej! Ja mam imię! - fuknęłam.

- Mało mnie to interesuje. - mruknęła.

***

- Och, Rosemarie! Dawno Cię u mnie nie było. - westchnęła dyrektorka, kiedy weszłam do jej gabinetu już bez Alberty u boku.

- Czego Pani ode mnie chce? - zapytałam, siadając na pikowanyn krześle przed biurkiem.

- Zostajesz wydalona z Akademii. - oznajmiła prosto z mostu z chytrym uśmiechem na twarzy.

- Co?! - wrzasnęłam, stając na proste nogi. - Za co?!

- Złamałaś prawo zabraniające związków między damiprami pełniącymi służbę. - poinformowała. - Pietrova! - krzyknęła, a po chwili drzwi się uchyliły i ukazała się w nich strażniczka.

- Tak, Pani dyrektor?

- Przyprowadź do mnie... nas strażnika Bielikowa. - rozkazała.

Błagam! Niech Dymitr ma jakiś błyskotliwy pomysł, żeby nas z tego wyciągnąć.

Po chwili do gabinetu wszedł Bielikow.

- O co chodzi, Pani dyrektor? - zapytał z nonszalancją.

Kirova wskazała dłonią krzesło obok mnie, na którym kilka sekund później usiadł strażnik. Rosjanin popatrzył na mnie pytająco, jednak wzruszyłam tylko lekko ramionami.

- Rose została wydalona ze szkoły... - zaczęła morojka.

- Jak to? - Dymitr jej przerwał.

- ... a pan, Bielikow zostaje zawieszony w wykonywaniu obowiązków strażnika z racji złamania prawa zabraniającego związków między damiprami pełniącymi służbę. - kontynuowała, ignorując Bielikowa.

- Jaki związek, Pani dyrektor? - oburzył się.

- Między waszą dwójką! - wrzasnęła.

- Pani dyrektor, zaszło jakieś nieporozumienie. - powiedział spokojnie.

Ja cały czas siedziałam cicho, słuchając tej dwójki.

- Ona jest moją uczennicą.

- Otóż to! Kolejne prawo złamane! - oznajmiła Kirova.

- Nas nic nie łączy, po za popołudniowymi treningami. - wytłumaczył, znowu kłamiąc.

- Ktoś doniósł mi zupełnie coś innego.

- Kto? - zapytaliśmy razem.

- To jest nieistotne. Rose może szukać sobie miejsca pod latarnią, a Ty Bielikow, nowego miejsca pracy.

- Nie zostanę krwawą dziwką. - warknęłam przez zaciśnięte zęby.

- Do rana ma Was tu nie być. - oznajmiła niewzruszona.

- Oskarżasz nas o coś, co nie jest prawdą. - stwierdził nadal spokojny Dymitr.

- Przykro mi. - powiedziała, splatając swoje dłonie razem.

- Nie chrzań, tobie nigdy nie jest przykro. - prychnęłam i wyszłam, trzaskając drzwiami.

- Rose, zaczekaj! - usłyszałam za sobą głos Dymitra.

- Co chcesz? - zapytałam, wyrzucając ręce w górę.

- Musimy spokojnie porozmawiać. - oznajmił.

- Nie mam czasu, muszę się spakować.

Chciałam odejść, ale złapał moją rękę, tym samym zmuszając mnie do popatrzenia na niego.

- Porozmawiajmy u mnie za 10 minut. - powiedział i odszedł.

Poszłam szybkim krokiem do swojego pokoju. Przebrałam się szybko ze stroju sportowego na codzienny i skierowałam się do sypialni Dymitra. Zapukałam lekko do drzwi.

- Wejdź! - usłyszałam.

Uchyliłam lekko drzwi i weszłam do środka. Pokój Dymitra był zachowany w czystości; łóżko starannie pościelone w odróżnieniu do mojego, itd.

- Kawy? - usłyszałam za sobą.

Odwróciłam się i zobaczyłam Bielikowa z kubkiem w ręku.

- Nie piję tego cholerstwa.

- W takim razie usiądź. - powiedział i wskazał na jeden z dwóch foteli przy kominku.

- O czym chciałeś porozmawiać? - zapytałam cicho.

- O tej całej sytuacji. Co zamierzasz zrobić?

- Wyprowdzić się. - odpowiedziałam niepewna tego, co mówię. - Nie mam innego wyjścia, ty również.

- Rose, nie mogę tego zakończyć. - szepnął, podchodząc do mnie.

- O czym ty mówisz?

Jestem zdezorientowana. To prawda - łączy nas coś więcej, ale nigdy Dymitr tego nie okazywał, to zawsze ja byłam tą, która wszystko zaczynała.

- Nie mogę Cię stracić. Nie chcę. - odpowiedział, dotykając mojego policzka.
___________________

Nie wierzę! *.*
Udało mi się to skończyć! :D

Pozdrawiam,
Autorka

PS Tę miniaturkę przewiduję na kilka części, nie tylko jedną! ;)