Rozdział 39

Kilka dni później Dymitr już był w coraz lepszym stanie, rozmawiał z nami, a nawet żartował.
-Policzę się z nim i z Tashą.Nie pozwolę żeby ci grozili.-odparł kiedy powiedziałam mu o listach i śnie.
-Przynajmniej wiemy kto jest za to odpowiedzialny.-mruknęłam, Dymitr lekko uścisnął moją dłoń.   
-Nawet nie wiesz jak mi cię brakowało przez te kilka dni.-uśmiechnęłam się lekko.
-Wiem, Roza.Wszystko słyszałem.-odparł i pogłaskał mnie po policzku.
-Myślałam, że cię stracę.-szepnęłam.
-Nigdy bym cię nie zostawił.Nawet gdybym umarł kochał bym cię dalej.-z mojego oka popłynęła łza.Przez ostatni tydzień wylałam więcej łez niż przez całe swoje życie.Każdy kto mnie spotkał dziwił się jakim cudem tak dobrze się trzymam, odpowiadałam "Wiem, że on tego by chciał.", ale gdy zostawałam sama smutek miał nade mną przewagę.
-Roza, proszę cię nie płacz.-wyszeptał Dymitr.Uśmiechnęłam się blado.
-Pamiętasz coś z tego dnia gdy cię zaatakowała?-zapytałam.
-Nie wiele.Zanim mnie pokonała szepnęła "Przepraszam, Dimka.".To może znaczyć, że działa pod przymusem.-stwierdził.
-Na teren Leigh nie tak łatwo będzie się dostać.-odparłam.
-Jak to Leigh?Myślałem, że Lissa chce studiować na jakiejś innej uczelni.-zdziwił się.
-Nie wiem dlaczego zmieniła decyzje, ale nie będę jej do niczego zmuszała.-odparłam.-Muszę już iść.Za chwilę mam służbę.-oznajmiłam i zaczęłam się zbierać.Nachyliłam się lekko i musnęłam wargi Dymitra.
-Wpadniesz wieczorem?-spytał.Pokiwałam tylko głową twierdząco i wyszłam z sali udając się do pałacu.
Gdy miałam już wejść do pałacu znów przebiegła przede mną ta sama, czarna postać zostawiając list i...klucz?Podniosłam kartkę i klucz, który schowałam do kieszeni i przeczytałam list.

"Na pewno zastanawiasz się do czego jest ten klucz.Strzeż się, posłużysz mi tylko za pionek w tej nie uczciwej grze.Pamiętaj, jestem coraz bliżej Wasylissy. "

"Nie pozwolę ci krzywdzić moich bliskich, Robert."-pomyślałam i wsunęłam kartkę do kieszeni po czym weszłam do pałacu.Kierowałam się w stronę sali tronowej gdy usłyszałam za sobą krzyk Ozery.
-Rose, poczekaj chwilę.-zawołał.
-Co jest?-odwróciłam się, a moroj o mało co na mnie nie wpadł.
-Liss, nie chce wyjść z sypialni, ani nie chce mnie wpuścić.Może ciebie posłucha.-powiedział, a ja poszłam za nim.
-Liss, to ja.Wpuść mnie.-zastukałam lekko w drzwi, które po chwili lekko się uchyliły.
-Tylko Rose.-powiedziała morojka gdy Christian też chciał wejść.
-Co się stało?-zapytałam zaniepokojona.
-Rose, jestem...
__________________________________________

Zgadujcie.

Pozdrawiam.Autorka.